Jedenaste. Nie dotykaj - Laura Priestess

Jedenaste. Nie dotykaj – listy w butelkach

“Jedenaste. Nie dotykaj” miała być dłuższa, ostatni podrozdział nie został opublikowany. Chciałabym zamieścić tutaj jego fragmenty.

 

“(…) Kiedy zaczynam czytać anglojęzyczne artykuły na temat seksualnych aspektów klapsów, czuję się, jak gdybym wypłynęła statkiem na bezkresne wody. Karty Internetu ogarnął silny sztorm i wyrzucają w moją stronę coraz to nowe, świadectwa, apele i historie.

Osoby, które doznały w dzieciństwie tego typu urazów, są tak bardzo podobne do mnie. Odczuwają silną POTRZEBĘ, POCZUCIE OBOWIĄZKU, by ich doświadczenia stały się przestrogą. By zatrzymać ten obłęd, który nakazuje stosować seksualną czynność wobec dzieci. Opisują więc swoje historie, a następnie wetknięte do butelek wrzucają w pieniące się internetowe odmęty. Z nadzieją, że ktoś je wyłowi, przeczyta i użyje w dobrym celu. Nie nadążam i nie daję rady wyłowić wszystkich tych butelek. Chciałabym jednak odwołać się chociaż do kilku.

“Czy klapsy powodują rozwój masochizmu?” – czytam tytuł raportu autorstwa Shere Hite – amerykańskiej badaczki seksualności: 

“Klapsy i bicie niosą silne, pozawerbalne przesłanie łączące siłę, przemoc i seksualność” – pisze S. Hite na podstawie przeprowadzonych badań. Nawiązuje ona również do poradników z instrukcjami bicia dzieci: “Zgodnie z wieloma książkami  celem kary fizycznej jest złamanie woli dziecka, dziecko musi nauczyć się bezwzględnego posłuszeństwa. Jest to ważniejsze niż faktyczny ból fizyczny. (…)  Są to również podstawowe elementy sado-masochistycznej aktywności”. 

Autorka zwraca również uwagę na zadziwiający brak badań nad sado-masochizmem(!) w naszej historii i kulturze.  Jest to dowód zaprzeczenia, jakiego doświadcza większość ludzi wobec długoterminowych konsekwencji kar fizycznych zarówno dla psychiki, jak i seksualności. http://www.hite-research.com/artfamilyspankingandblood.htm

 

Autorem kolejnego z listów jest Rodney James Calmes. Na założonej przez siebie stronie na fb opowiada on swoją historię, by służyła jako pomoc i jako przestroga.

Jako dziecko na wskutek bicia przez dziadków i nauczycieli został naznaczony fetyszem klapsów. Przez wiele lat próbował się od niego uwolnić. Ostatecznie zrozumiał jednak, że jest to niewykonalne, a fetysz ten musi zaakceptować jako część siebie. 

Jednak pomimo złych doświadczeń, Rodney – dzięki swojej wierze – zdołał uzdrowić swoje życie, a nawet więcej; stał się dzięki nim osobą zdolną do współczucia i troski o innych.

 

Rodney odnosi się również do artykułów Jillian Keenan – znanej i cenionej współczesnej dziennikarki i pisarki, autorki książki Sex with Shakespeare, wydanej w kwietniu 2016 r.  W swoim dziele Jillian opowiada o tym, jak pogodziła się ze swoimi fetyszami:

“Seks z Szekspirem to książka, której potrzebowałam, gdy miałam piętnaście lat – kiedy miałam obsesję na punkcie klapsów i byłam absolutnie przekonana, że jestem głęboko, nieodwracalnie popieprzona. Bardzo pomogłoby mi to odkryć wcześniej, że nie byłam sama i że zdrowe, zgodne relacje były nadal w moim zasięgu ” .

“(…) Niepokoi mnie to, że kiedy wyszukuję słowo „klapsy”, znajduję o wiele więcej stron internetowych na temat seksu niż rodzicielstwa, ale większość ludzi nadal uważa, że ​​ten akt jest odpowiedni do nałożenia na dzieci. (…) że wielu ludzi dosłownie pali kopie “Pięćdziesięciu twarzy Graya”, ale nikt nie pali najlepiej sprzedających się podręczników dla rodziców, które opisują sposoby uderzenia dziecka w jego „gołą pupę”, aż gdy to dziecko zgłasza „złamany płacz”. 

Niepokoi mnie, że kiedy rozmawiałam z Murrayem Strausem, współreżyserem Family Research Laboratory na University of New Hampshire, potwierdził, że „prawie nie przeprowadzono badań w celu ustalenia fizjologicznych skutków seksualnych powodowanych przez uderzenia dzieci w tę samą część ciała, która została kanonizowana w tysiącach magazynów porno. (…) Nikt nie prowadzi tej rozmowy. Musimy zacząć.” http://www.full-stop.net/2016/07/06/interviews/andrew-mitchell-davenport/jillian-keenan/

https://slate.com/technology/2014/09/spanking-is-a-sex-act-which-is-why-it-should-not-be-used-for-punishing-children.html

https://www.huffpost.com/entry/opinion-keenan-spanking-sex-abuse_n_5b65d375e4b0b15abaa3b8ca?guccounter=1&guce_referrer=aHR0cHM6Ly93d3cuZ29vZ2xlLmNvbS8&guce_referrer_sig=AQAAANSUjw7EWppLJp6HBxTESYJo1kror5AUcip3OzLUdITqz7NIzlzoKxSFN9Bz-RCwdNog-46do0kiNSVzqlgV3fdFo42m0TrPTwNp0Uwmjxzkvdgx92jboL5PMg8Dn54xDuJCEMv4FVAG-9tf6NaQgdeMydJXwKw9fv1jkIgLQNAq

Tak, Jillian, na ten temat powinno się wreszcie zacząć rozmawiać. Dziękuję za twoją butelkę z listem. Dorzucam w fale moją własną historię opisaną w tej książce. Rozumiem twoje obawy, że zmiany w ludzkich i rodzicielskich umysłach będą zachodzić jeszcze długo i że może potrwać, nim stanie się dla wszystkich oczywiste, że klapsy to akt seksualny, który może podniecać każdego, nie tylko dorosłych ale również dzieci. 

Jednak jestem pewna, że im więcej butelek ze świadectwami zostanie wysłanych, tym trudniej będzie światu ignorować te apele i głos zgorszonych – już dorosłych dzieci.”

 

Trafiłam na kilka opinii, iż w mojej książce jest za dużo takich historii i przykładów, prowadzących do tych samych konkluzji. Jak myślicie, dlaczego zamieściłam ich tak dużo?

Owszem, moją książkę mogłabym zakończyć po cytacie profesora Imielińskiego. Po co udowadniać, to co dawno zostało odkryte?

Otóż dlatego, bo to tabu wciąż jest bardzo silne. A im więcej przykładów, tym większe szanse, że zasłona milczenia wreszcie pęknie.  I że osoby skrzywdzone będą mogły liczyć na zrozumienie i wsparcie. Na to, że dowiedzą się, że nie są jedyni na świecie z taką seksualnością. Że nie są nic winni. I że nie będą już wyśmiewani, że nie zderzą się z wtórną witalizacją. Że pedofile stracą alibi. I że bicie dzieci wreszcie przestanie się wydawać czymś naturalnym i niewinnym.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *